غربت ، سرزمینی است که هم تو برای او بیگانه ای وهم او برای تو.

نه چشمان آشنایی که چتر پرنیانش را بر تارک تنهایی ات بگستراند و

نه انگشتان باوری که تاروپود اندیشه ات را بنوازد. نه حرارت بوسه 

و نه شانه های مطمئنی که دریا دریا بباری .

نه آغوش امنی که از هراس زخمه های تنهایی و بی کسی

پناهش ببری ؛ و نه عطر دلپذیری که بوی باران بشنوی ، نه لحن

امیدواری که شاهرگ یأس ببّرد و نه طوفان مهیبی که طوفان گیتی

بپیچد. تنها می مانی و سرگردان ، نه در دلت هوس روییدنی ، نه در

گامهایت رمق تحرکی ، نه در چشمانت فروغ امیدی  ، نه در سرت

سودای شوری ونه در انتظارت پیام آشنایی . هر قدمی که بر زمین می

نهی ، سینه عطشانش ترک می خورد و طرح ستوه و انفجار می

ریزد . به هرجا که چشم می اندازی ، خالی و خالی می یابی ، سوت

وکور .

آه... اینجا کجاست؟ اینجا کجاست که یا باید تن به ذلت الزام ها بسپاری

و یا ذره ذره جان بکنی ؟ ... یکباره سردت می شود ، تمام وجودت

می لرزد ، به گوشه دنج و خلوتی می خزی و چشم هایت را می بندی

، آری اینجا غربت است ، غربت.

غربت، ارزانی دل های پاک و مقدس ، ارزانی عظیم ترین روح ها .

اینجا برای تو غربت است ؛ اینجا برای انسان ترین انسان ها غربت

است و برای خیل عظیم گله ها که سر در آبشخورند ،بهشت.

و تو در این غربت ،سر در پی چشمان ناشناسی داری ؛ گویا در افق

های دوردست چشمان درخشان پری زادی برایت ناز می بافد. کوله

بارت را می بندی و آنگاه که می خواهی قدم بر جاده بگذاری ناگهان

بیدار می شوی و در می یابی که همه چیز کابوس بوده،سراب بوده.

آری اینجا غربت است و غربت ، ارزانی قلب های سوخته...

وتو ای همسفر!

تو در این غربت سرا بهشتی بساز به وسعت عشق ، با

ستون هنر. اگر یقین کنی که چشم هایی ، هذ یان غربت تو را می

نگرد ، طرح بنای این قصر عظیم را ریخته ای ، باور کن  ….